دستان مرگ

نگاه سرد جسد در کشاکش ماندن

به نرده های همان وعده گاه رستاخیز
                                                 
                      ***
بلند می شود آرام و می کشد بر خاک

تن شکسته ای از یک تبار ویرانی

و برزخی که به بیرون می آورد او را

از التهاب همین خانقاه شیطانی

                      ***

دوباره پیج صدا و شکنجه ی دربان

: برای مجرم سلول نه ، ملاقاتی

و من که باز . . . دوباره صدام می لرزید

ومی. . . ومی کشمت باز ، هفته ی آتی

                       ***

«من از عبور سیاهی ، حوالی میدان

میان چشم جسد، لنگ آخرین فرصت

نگاش کردم و دیدم که او من ـ من بود

و خون که می چکد از او، ... اوی. . . اوی مثبت»

                       ***

بکش تو قاتل جانی که من نمی خواهم

بگیری از نفس من ، تو این فخامت را

تو کشـ. . . تو کشته ای او را که لحظه ای ـمن ـ بود

منم که خواستم این مرگ با شهامت را

                      ***

و قبل مرگ که . . . ، بخشیده ام تو را چندی است،

دعای  قلب  شکسته  اگر  اثر  دارد ـ

خدا کند که دوباره تو را. . . ، خداحافظ

کسی که از همه ی خاطرت خبر دارد!